Dodanie angielskiej wersji strony często zaczyna się od prostego pomysłu: przetłumaczymy ofertę i dołożymy przełącznik języka. Dopiero podczas wdrożenia pojawiają się pytania o formularze, dokumenty, adresy i aktualizacje. Wielojęzyczna strona internetowa potrzebuje ustalonego zakresu oraz procesu utrzymania treści. Sam zakup wtyczki nie rozstrzyga tych decyzji.
Ten poradnik pomoże przygotować materiały i kryteria odbioru. Dotyczy zarówno niewielkiej strony usługowej, jak i rozbudowanego serwisu producenta. Firma z Rzeszowa rozwijająca eksport może potrzebować innego zakresu niż organizacja prowadząca osobną ofertę w kilku krajach. Najpierw ustal odbiorcę i cel, a dopiero potem rozwiązanie techniczne.
1. Oddziel język od rynku sprzedaży
Angielska wersja oferty nie musi oznaczać osobnej strony dla każdego kraju. W briefie zapisz, czy prezentujesz tę samą usługę w drugim języku, czy zmieniasz także asortyment, warunki dostawy, walutę lub sposób kontaktu. To decyzja biznesowa, która wpływa na projekt i pracę redakcji.
Przykład: producent może potrzebować angielskiego katalogu i formularza zapytań, ale nadal kierować wszystkie rozmowy do jednego zespołu. Jeśli poszczególne rynki mają różnych dystrybutorów, dokumentację i ofertę, lista zależności będzie dłuższa. Nie przypisuj wersji językowej do kraju wyłącznie dlatego, że taką opcję udostępnia wtyczka.
2. Przygotuj spis treści do tłumaczenia
Zrób listę adresów i elementów, które mają otrzymać drugi język. Nie kończ na tekstach w edytorze. Osobnego sprawdzenia wymagają menu, przyciski, podpisy zdjęć, komunikaty formularzy, wiadomości automatyczne oraz pliki do pobrania.
- Oferta: zakres, ograniczenia, warunki współpracy i wezwania do kontaktu.
- Dowody: realizacje, podpisy materiałów i autentyczne referencje dopuszczone do publikacji.
- Obsługa: formularze, komunikaty błędów, potwierdzenia wysłania oraz adresy odbiorców.
- Dokumenty: instrukcje, katalogi i informacje wymagające osobnej weryfikacji.
- SEO: tytuły, opisy oraz nazwy podstron dopasowane do języka odbiorcy.
Przy każdej pozycji wskaż właściciela materiału, tłumacza, osobę zatwierdzającą i status. Możesz rozpocząć od najważniejszych usług. Ustal wtedy jasno, które treści pozostają dostępne tylko po polsku i co użytkownik zobaczy po próbie zmiany języka.
3. Ustal adresy i zachowanie przełącznika
Google zaleca osobne adresy URL dla poszczególnych wersji językowych. Warto udostępnić wybór języka przez linki i unikać wymuszonego przekierowywania na podstawie domniemanego języka użytkownika. Te zalecenia opisuje dokumentacja witryn wielojęzycznych i multiregionalnych.
Na poziomie projektu wybierz spójną strukturę, na przykład polską ofertę pod adresem głównym i angielską w katalogu /en/. To przykład organizacji adresów, a nie uniwersalnie najlepszy wariant. W istniejącym serwisie uwzględnij dotychczasowe URL-e i konsekwencje ich zmiany.
Przełącznik powinien prowadzić z polskiego opisu konkretnej usługi do odpowiadającej mu wersji, jeżeli istnieje. Jeżeli tłumaczenia brakuje, określ zachowanie z góry: ukrycie nieaktywnej opcji albo czytelne wskazanie dostępnego zakresu. Przypadkowy powrót na stronę główną utrudnia kontynuowanie zadania.
4. Zleć poprawne powiązanie wersji przez hreflang
Hreflang informuje Google o odpowiadających sobie wersjach językowych lub regionalnych. Oznaczenia powinny wskazywać własną wersję i właściwe odpowiedniki, z powiązaniami zwrotnymi. Kod en oznacza angielski, a en-GB angielski dla Wielkiej Brytanii. Opcjonalne x-default można wykorzystać dla strony wyboru języka lub wersji domyślnej. Szczegóły przedstawia oficjalna instrukcja oznaczania wersji.
W specyfikacji odbioru poproś wykonawcę o tabelę powiązań: adres polski, adres angielski i ewentualne kolejne wersje. Taka lista pozwala sprawdzić rezultat bez zgadywania, co skonfigurowała wtyczka. Nie łącz podstrony konkretnej usługi z ogólną stroną oferty wyłącznie po to, aby każda pozycja miała odpowiednik.
5. Nie myl tłumaczeń z duplikatami
Jeśli główna treść została rzeczywiście przetłumaczona, Google nie traktuje wersji językowych automatycznie jako duplikatów. Dlatego nie ustawiaj mechanicznie wszystkich tłumaczeń jako kanonicznych do polskiej strony. Gdy prawie identyczne treści występują w tym samym języku pod kilkoma adresami regionalnymi, konfiguracja wymaga osobnej decyzji. Różnicę wyjaśnia dokumentacja adresów kanonicznych.
Podczas odbioru sprawdź też samą jakość tekstu. Pozostawione polskie nagłówki, nieprzetłumaczony formularz i dokumenty o niejasnym języku mogą przerwać kontakt, nawet gdy techniczne oznaczenia są poprawne. Szczególnie ważne są słownictwo branżowe i zgodność tłumaczenia z faktycznie dostępną ofertą.
6. Odbierz całą ścieżkę kontaktu w każdym języku
Nie ograniczaj kontroli do strony głównej. Wybierz usługę, realizację i dokument, a następnie przejdź drogę użytkownika na telefonie oraz komputerze. Otwórz podstronę bezpośrednio z adresu, zmień język i wyślij próbne zgłoszenie.
- Czy menu i przełącznik zachowują kontekst strony?
- Czy tytuł, nagłówki, przyciski i komunikaty są w odpowiednim języku?
- Czy pliki da się pobrać i rozpoznać ich wersję?
- Czy zgłoszenie trafia do zespołu, który może obsłużyć dany język?
- Czy redaktor potrafi zaktualizować tekst bez naruszenia innych wersji?
Usterki zapisuj przy konkretnych adresach i krokach. Szersze kryteria przekazania projektu znajdziesz w liście testów odbioru strony internetowej.
7. Zaplanuj aktualizacje po publikacji
Zmiana polskiej oferty powinna uruchamiać zadanie sprawdzenia pozostałych wersji. Ustal, kto zgłasza zmianę, kto zatwierdza tłumaczenie i kto kontroluje publikację. Oznaczaj materiały wymagające aktualizacji, zamiast zakładać, że redakcja będzie pamiętać o każdej zależności.
Przed wyceną przygotuj więc listę języków, spis podstron, próbkę materiałów i podział odpowiedzialności. Zakres wdrożenia przedstawiamy na stronie stron wielojęzycznych WordPress. Jeżeli drugi język jest częścią większej przebudowy, dołącz te ustalenia do briefu strony internetowej dla firmy.
